Αν και γενικά η κίνηση στο χειμερινό μεταγραφικό παζάρι του ελληνικού futsal ήταν πενιχρή, για τον Υπερίωνα οι αποχωρήσεις ορισμένων παικτών ταρακούνησαν συθέμελα τα αποδυτήρια της ομάδας.
Δύο από τους βασικούς και αναντικατάστατους ποδοσφαιριστές των "πρασίνων", ο Κώστας Κοκοτσάκης και ο Μανώλης Σιλιγνάκης, μεταγράφηκαν ή, καλύτερα, επέστρεψαν στη γειτονική Ολυμπιάδα. Φρόντισαν, όμως, να κάνουν αισθητή την παρουσία τους το χρονικό διάστημα που αγωνίστηκαν με τα χρώματα του Υπερίωνα. Και δε μιλάμε μόνο για την αγωνιστική παρουσία.
Διότι μπορεί οι δύο συγκεκριμένοι παίκτες να είναι καταξιωμένοι στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου σάλας, έχοντας πετύχει σημαντικές διακρίσεις τόσο σε ατομικό όσο και σε ομαδικό επίπεδο, όμως, όσοι είχαν την τύχη να τους "ζήσουν" εκ των έσω κατάλαβαν ότι έχουν να κάνουν και με δύο σπάνιους χαρακτήρες.
Ο "Koko" και ο "Sili" πέρα από καλοί συμπαίκτες, που βάζουν ΠΑΝΤΑ πάνω απ' όλα το καλό της ομάδας, είναι και άνθρωποι που μπορούν να αποτελέσουν ένα "στήριγμα" σε νεότερους ποδοσφαιριστές και να προσδώσουν ηρεμία στο σύνολο της ομάδας. Για αρκετούς από εμάς αποτέλεσαν πρότυπα όχι μόνο για την αγωνιστική τους συμπεριφορά αλλά και για την ικανότητά τους να εμπνέουν τους γύρω τους. Φυσικά αυτά τα χαρακτηριστικά οφείλονται όχι μόνο στην εμπειρία που αποκόμισαν στη σάλα, αλλά και στις αρχές που διαθέτουν σε προσωπικό επίπεδο.
Αν και η διάθεση με την οποία γράφουμε τα άρθρα μας είναι συχνά χιουμοριστική, αυτή τη φορά θέλαμε να εκφράσουμε με ειλικρίνεια τις σκέψεις μας για τις δύο αποχωρήσεις, και να πούμε πως αισθανόμαστε τυχεροί που ο "Koko" και ο "Sili" υπήρξαν συμπαίκτες μας.
* Ο τίτλος της ανάρτησης είναι εμπνευσμένος από τον παίκτη και αρχηγό του Υπερίωνα, Σταύρο Ράπτη.
